سلام.

با این اوضاع دیگه دل و دماغ برام نمونده. به نظر هم نمیاد خیلی بشه امیدوار بود.

فکر نمی کنم دیگه بنویسم. البته فعلا.

خیلی هم کار دارم که بهتره یک مدتی به اونا بپردازم. قطعا دوباره میام و می نویسم شاید وقتی اوضاع بهتر شد.

مواظب خودتون باشید.

خداحافظ.

من واقعا امیدوار بودم.

بارها احتیاط کردم تا سیاسی ننویسم.

همیشه امیدوارم بودم روزی به ایران برمیگردم و در کشورم زندگی و کار می کنم.

هیچ وقت از ایرانی بودنم اینقدر شرمنده نشدم و خودم را احمق ندیدم که آرزوی بهبود مملکتم را داشتم.

رای من حتی شمرده نشد. نمودارها ثابت کننده همه چیزند و من به حماقت خودم می خندم.

آخ که چقدر دلم برای سادگی دل کوچکم که آرزوی تغییر داشت می سوزد.

و من گریه کردم. برای بی وطنی برای بیکسی و برای دروغ هایی که به خوردم داده شد.

کاش خدا نگاهی به ما میکرد. نگاهی به دلهای کوچک و امیدوار اینهمه انسان که انسان دیده نشدند و ارزشی برای خواسته هایشان داده نشد.

خدایا صبرت را شکر.

آگهی!

به چند عدد دوست که حتی لازم نیست صمیمی شوند نیازمندیم.

شرایط شراکت:

- صادق باشند.

- آدم رو همونجوری که هست بپذیرند.

- از این حرکات مضحک مخفی بازی و یک کاری بخوان بکنن نگن و یواشکی برن دنبال تفریحات از خودشون در نیارن.

- فقط وقتی با آدم کار دارن ظاهر نشن و در مواقع عادی (ما تفریحیش رو هم نخواستیم فقط عادیش) هم مثل آدم با آدم برخورد کنن.

- هر کار دوست دارن بکنن فقط ما رو احمق فرض نکنن چون اینجوری حماقت خودشون رو اثبات می کنن.

- احساس نکنن از دماغ فیل و چه بسا از یک جای بدتر افتادن راست جلوی ما و حالا وای خدای من چه افتخاری نصیب ما کردن با افتادنشون.

- هر جا خواستن برن و بعدا هم با دل خوش و بدون جینگولک بازی که فلانی نفهمه و حرکات سر و گردن بگن نه اینکه ییهو شصت تا عکس رو آدم تو facebook ببینه و همینجور انگشت به دهان بمونه. به جان خودم اگه ما بخواهیم باهاتون بیاییم. این مسخره بازیها اصلا لازم نیست. آدم احساس حماقت نمی کنه. باور کنید. احساس ترحم برای سبک مغزی شما می کنه پس خودتون رو سبک مغز نکنید.

- اگر هم خواستید از اون کارای بالایی بکنید لااقل 1 روز بعد فایل فلان و مشکل کامپیوتری فلان و درد فلان و بهمان رو به ما اعلام نکنید و مثل امازاده ها با چشمانی معصوم و خیس از اشک به ما خیره نشید و تو خونمون لنگر نندازید تا کارتون راه بیفته.

- حرمت نگهدار باشید لااقل و اگه ما به روتون نمیاریم خودتون دیگه چشم و گوشتون رو نبندید و کارایی که براتون انجام دادیم رو وظیفمون ندونید. باور کنید وظیفه نبوده. می تونی اسمش رو محبت یا انسان دوستی بزاری. باور کن. این اسمها هم تو دایره المعارف هست.

- خونه ما کاروانسرا نیست. محل زندگی ماست. شما که حرمت ما رو نگه نمی داری غلط می کنی سرتو میندازی پایین مثل بلانسبت بز راهتو می کشی با یک عالمه بار و کارای مونده میایی و انتظار داری ما از کارمون بگذریم و کار شما رو راه بندازیم و تازه شام هم در خدمت باشیم.

- خلاصه کلام تنها شرط برای شریک شدن اینه که آدم باشید و طرف مقابلتون رو آدم فرض کنید. به قول خارجکی ها That's it.

این نوشته مخاطب خاص دارد. شما به دل نگیر. 

حالا ما طنز می نویسیم ولی باور کن خیلی درد داره. خیلی.